امامت و رهبری، حاکمان زمان

بنی امیه و فشار بر کافران ذمی

دستور اسلام در قوانین والا و اصیل خود، احترام به همهی ادیان و تضمین کرامت پیروان و دادن آزادی کامل به همهی آنها بود،
آنها میتوانستند از تمام حقوقی که مسلمین برخوردار بودند، تا وقتی که در ذمهی اسلامند، برخوردار باشند. مسلمان نیست کسی
که یک انسان را – دارای هر گرایش و هر نوع معتقداتی باشد – تا وقتی باعث فتنه یا فسادی در زمین نشده است، در تحت فشار و
مردم دو دستهاند: یا برادر دینی تو، و یا در » : اذیت قرار دهد. امیرالمؤمنین بزرگ رهبر عدالت، در دوران زمامداریاش میفرماید
۵۳۷ ] . براستی اسلام به گونهای مثبت، شعار عدالت، آزادی و مساوات را میان همهی مردم – در داخل ] « آفرینش نظیر تو هستند
محدودهی اسلام – پایهگذاری کرده است، اما سیاست اموی در تمام خطوط خود، عهدهدار تیشه زدن به ریشهی همهی آن
چیزهایی بوده که اسلام در صحنه های اجتماعی پیریزی کرده بود، این بود که با مردم ذمی، با قساوتی برخورد کرد که با روح
اسلام و هدایت اسلامی سازگار نبود. مورخان نقل کردهاند که اسامۀ بن زید تنوخی، از طرف یزید بن عبدالملک مأمور مالیاتی
بود، به کافران ذمی یورش برده و آنها را اذیت کرد و اموالشان را گرفت و دستهایشان را داغ کرد [ ۵۳۸ ] عبدالعزیز بن مروان،
بر راهبان، جزیه بست و این نخستین جزیهای بود که از رهبانان گرفتند [ ۵۳۹ ] . البته جور و ظلم بنیامیه، تمام مردم کشور اسلامی را
[ فرا گرفت و منحصر به مسلمانان نبوده، همان کاری که باعث گسترش کینه و نارضایتی همهی مردم نسبت به [ صفحه ۳۵۶
حکومت آنها شد.
برگرفته از کتاب تحلیلی از زندگانی امام کاظم علیهالسلام نوشته: محمد رضا عطایی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *